مدتیه حرفی برای زدن ندارم. حتی جز امروز که به خاطر اینکه یکی از دوستام، زیرآب یکی دیگه از دوستام رو زده بود ناراحت شده بودم، احساساتم درست حسابی تحریک نشده. کلا خواستم بگم که ننوشتنم دلیلِ نبودنم نیست. دلیل نبودنمه. :)) نبودن دومی از اون یاروئه بود که می گه فکر می کنم پس هستم. :-" کتاب توسعه و مبانی غرب شهید آوینی رو دارم می خونم. شاید یه سری از مطالبش رو بعدا توی وبلاگ گذاشتم. نگاه جذابی داره +حالا خوبه حرفی نداشتم :-" +عنوان از اشعار پاکزاده

آقا(خانم) یدونه از این تبلیغات چی های تلگرامی یه همچین چیزی برای ما فرستاد: برای اولین بار در ایرانآموزش تخصصی بازیگری سینما وتئاترمتناسب با بودجه شما(مبلغ پرداختی کارگاه را شما تعیین می کنید)شماره تماس:*****-********* یعنی مثلا می ری. بعد اونجا این طوری بات برخورد می شه:خانم منشی: در چه حد؟تو: چی در چه حد؟خانم منشی همچنان: چه قد کودنه. اینو در حد جیم کری باش کار کنید.تو: جانم؟خانم منشی: دویستومن.یا شاید مثلا می گه چه قد داری؟بعد می گی دویس تومنهمچنان خانم منشی می گه: این بدبختو در حد جیم کری باش کار کنید. منهای حرکات ابرو+با کسب اجازه و پروانه کسب از شیخِ بزرگمون

سنگ بزرگ همیشه نشانه xadی نزدن نیست... نزدهxad هایت همه این را فریاد میxadxad کشند. آنxadقدر سنگxadریزهxad ها را توی مشتت فشردی، آنxadقدر بغضxad های کوچکت را خوردی که یکباره بهمن آمد و یخبندان عجیبی که شهرمان تا آن روز به خود ندیده بود. یادت می xadآید که چطور آسمان هم روی ضربهxad ی آخرت با تگرگ بی امانش تشدید گذاشت؟ یادت میxad آید که همه بهت زده فقط نگاه میxad کردند؟ که زمین خوردم و کسی نبود که بیاید زخم روی پیشانیxad ام را ببندد و حسودیxad ام شد به حxadُر... نه، تو آزاده نبودی، تو بدترین ضربه را برایم گذاشتی، برای روز آخر؛ و بعد بهمن آمد و تاریخ تمام شد.

امروز همه اش بوی تو را می دهد آسمان مثل چشمهایت شده و من فکر می کنم چطور تا به حال زندگی کردم چطور بعد از این زندگی خواهم کرد؟ و چه طور خواهم مرد؟ من خالی شده ام. غمگین شده ام و می دانم که روزی تو خواهی آمد از کوچه های باران... و این بیت توی ذهنم بالا و پائین می رود. و بعد می فهمم که اصلا نمی دانم. اصلا تو را ندیده ام و این بغض را توی گلویم بیشتر فشار می دهد. برایت نامه ها نوشته ام، عشق ها نثارت کرده ام و هنوز نمی دانم که تو اصلا وجود داری؟ یا این هم یکی دیگر از راهکارهای ذهن هزار و چند رنگ ماست برای حفاظت از من؟ حفاظت از من، در برابر نبودنت! می دانی اگر نبودی(شاید توی ذهنم، شاید هم فقط یک حس) هیچ وقت نمی نوشتم. هیچ گاه مریم را خلق نمی کردم. و سعی نمی کردم گیو باشم و از تو محافظت کنم. آنجا هم به تو نخواهم رسید. آن جا هم میان ما قرن ها فاصله خواهد افتاد... و اشک...

سلام. راستش یادم نرفته بود که قول دادم فیلم هیهات رو کمی جزئی تر معرفی کنم. ولی خب تنبلیم می اومد و از طرفی امروز انقد بد بود که نوشتن این پست بهانه ای بشه برای سرگرم شدنم. فیلم هیهات از چهار اپیزود تشکیل شده که توسط چهار کارگردان مختلف ساخته شده. و خب شجاعت همچین کاری رو داشتن برای من تحسین برانگیزه. قسمت های فیلم از نظر روایی ربطی به هم ندارن. اما موضوع همگی کارها به هم مربوطه و این موضوع چیزی نیست جز عاشورا. البته من کمی ریز تر شدم و فکر می کنم حضرت عباس (ع) محوری تره توی این چهار قسمت. نمی گم فوق العاده است. چون واقعا ضعف هایی توش وجود داره، کما اینکه فیلم ایرانی کامل خیلی کم دیدم. اما قابل دیدن و لذت بردنه. ساختار قسمت ها بر اساس داستان کوتاهه و خب این هم چیز خوبیه. هر چند قسمت سوم بین داستان کوتاه و رمان لنگ در هواست و برای همین ساخت خوبی پیدا نمی کنه. هر چند که کارگردانیش از کیفیت قابل قبولی برخورداره. در کل فیلم بدی نیست.